ستاره ی شبای ناپدید

*بسم رب المهدی*

این پای رابگو از ارتعاش بایستد

این بغض رابگو که نشکند

این دل بی تاب را بگو که فاطمه هست نمرده است

ای جلوه ی خدا ای یادگار رسول زیستن بی تو چه سخت است

ماندن بی توچه دشوار

این مرگ مرگ تو نیست مرگ عالم است

این مرگ نقطه ی ختمی است برکتاب جهان

آسمان باچه چشمی به رفتن تو می نگرد که از هم نمی پاشد وفرو نمی ریزد؟

زمین باچه دلی تورا در آغوش می گیرد ومتلاشی نمی شود؟

خدا اگر نبود من چه می کردم با این مصیبت عظمی؟

"انا لله وانا الیه راجعون"

*بسم رب المهدی*

درد را اگر بسیار عمیق باشد به زخم تشبیه می کنند

وزخم را اگر بیش از حد سوزاننده باشد به آتش

وحرارت کدام آتش می تواند برابری کند

با هرم قلب شیعه ای

که بارگاه پیشوایش راباخاک یکسان می کنند

اما کاری جز تسلیت به مولایش نمی تواند انجام دهد

آقاجان!همزمانی ایام شهادت مادر بزرگوارتان

را با بی حرمتی به ساحت پدر وجد بزرگوارتان به شما تسلیت می گوییم

به راستی شیعه برکدام یک باید بگرید؟؟...

*بسم رب المهدی*

چه شبیست امشب خدایا

این بنده ی تو هیچگاه اینقدر بی تاب نبوده

این اشک اینقدرمدام نباریده

چه کند علی با این همه تنهایی

ای خدا در سوگ پیام آور تو که سخت ترین مصیبت عالم بود

دلم به فاطمه خوش بود

می گفتم :گلی از آن گلستان در این گلخانه یادگار هست

اما اکنون چه بگویم ؟

این همه اندوه رابا که قسمت کنم ؟

غریب بود خدا ! غریب بود !

من گاهی از دل او راه به عطوفت تو می بردم

 ایام شهادت ام ابیها حضرت فاطمه ی زهرا سلام الله علیها

را به پیشگاه مولا صاحب العصر والزمان تسلیت عرض می نماییم

*بسم رب المهدی*

روزگار غریبی است دخترم

ودنیا از آن غریب تر!

این چه دنیایی ست که دختر رسول خدا

را در خویش  تاب نمی آورد ؟

این چه روزگار غریبی است که

آفرینش زن را در خود تحمل نمی کند ؟

این چه عالمی است که در دانه ی خدا را از خویش می راند ؟

روزگار غریبی است دخترم

ودنیا از آن غریب تر!

آنجا جای تو نیست...

دنیا هرگز جای تو نبوده

بیا دخترم؛بیا تو از آغاز هم دنیایی نبودی

تو از بهشت آمده بودی....

*بسم رب المهدي*

راستش را به ما نگفته اند

 يا لا اقل همه ي راست را به ما نگفته اند

گفتند : تو كه بيايي خون به پا ميكني جوي خون به راه مي اندازي

واز كشته، پشته مي سازي ومارا از ظهور تو ترساندند

درست مثل اينكه حادثه اي به شيريني تولد را كتمان كنند

وتنها از درد زادن بگويند

ما از همان كودكي تو را دوست داشتيم

عشق تو با سرشتمان عجين شده بود

و آمدنت طبيعي ترين وشيرين ترين نيازمان بود

اما....اما كسي به ما نگفت كه چه گلستاني مي شود جهان

وقتي كه تو بيايي

كسي به ما نگفت كه آن ساحل اميد كه در پس اين درياي خون نشسته

چگونه ساحلي ست؟!

به ما نگفتند وقتي كه تو بيايي

 دلهاي بندگان را آكنده از عبادت و اطاعت مي كني

وعدالت بر همه جا دامن مي گستراند

نگفتند اگر توبيايي هيچ كس فقير نمي ماند

نگفتند وقتي بيايي همه ي امت به آغوشت پناه مي آورند

به ما نگفتند.......

آنها راستش را به ما نگفتند